کاهش خطر مرگ به دلیل حوادث قلبی در افراد مبتلا به دیابت بامصرف داروی امپاگلیفلوزین
18 سپتامبر 2015- بر اساس تحقیق اخیر داروی امپاگلیفلوزین که یک ممانعت کننده ی SGLT2 است در کاهش خطر مرگ بر اثر بیماریهای قلبی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 موثر است.این تحقیق که توسط دانشمندان دانشگاه yaleانجام شد، بیانگر کاهش 38 درصدی خطر مرگ های قلبی عروقی درمقایسه با پلاسبو است، اما مصرف امپاگلیفلوزین باعث کاهش چشمگیر حوادث غیر کشنده ی قلبی نظیر حمله ی قلبی یا سکته ی مغزی نمی شود.
پرفسور Inzucchiاستاد غدد درون ریز و مدیر مرکز دیابت دانشگاه ییل می گوید: نتایج این تحقیق بسیار جالب توجه است، تصور ما در مورد این مطالعه بدست آوردن نتایجی خنثی بود اما همه ی ما از دیدن چنین نتایجی بسیار متعجب شدیم.
دراین مطالعه 7020 فرد بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2 شرکت داشتند. هر یک از شرکت کنندگان در یکی از این سه گروه ثبت نام شدند: گروه اول 10 میلی گرم امپاگلیفلوزین در روز، گروه دوم 25 میلی گرم امپاگلیفلوزین و گروه سوم پلاسبو (دارونما) دریافت می کردند.
این کار آزمایی با وقوع یک حادثه ی قلبی عروقی برای 691 نفر از شرکت کنندگان به پایان رسید که درکل 3.1سال به طول انجامید. نتایج این تحقیق نشان داد خطر مرگ بر اثر بیماریهای قلبی عروقی در افراد گروههای امپاگلیفلوزین نسبت به گروه پلاسبو پایین تر است.
دکتر Gersteinاستاد غدد درون ریز از دپارتمان دارویی دانشگاه McMasterمی گوید: داروی Empagliflozinبوضوح و بدون هیچگونه شکی در کاهش مرگ CVموثر است.
محققان در مورد علت این کاهش مطمئن نیستند اما آنها بر این باورند که این کاهش با خواص دارویی Empagliflozin در ارتباط است، مصرف این دارو با کاهش فشارخون، کاهش مقدارهموگلوبین A1Cوکاهش وزن درارتباط است.
پرفسور Inzucchiمی گوید: اما این موضوع علت دیگری دارد که بخش اعظم آن را حدس و گمان تشکیل می دهد، یافتن یک پاسخ جامع برای علت این مسئله بسیارسخت است، شاید عوامل گوناگون مرتبط با خواص این دارو درکاهش خطر مرگ CVنقش داشته باشند، شاید فواید چهارگانه ی کاهش فشارخون، کاهش وزن و کاهش قندخون بدون بروز هیپوگلایسمی به نحوی با یکدیگر موجب این سودمندی شده اند، ما باید از دانشمندان جامعه ی قلب وعروق و سایر دانشمندان بخواهیم درتحلیل و بررسی این نتیجه گیری کمک کنند.
نتایج این تحقیق در پنجاه و یکمین نشست سالانه ی انجمن دیابت اروپا ارائه گردید، همچنین درمجله ی New England Journal of Medicineبه چاپ رسید.
منبع: